Na potrzeby tego albumu Bowie przeniósł się do Cherokee Studio w Los Angeles i włączył elementy swojego okresu 'Plastic Soul', łącząc je z bardziej eksperymentalnymi elementami, które miały stać się bardziej widoczne na kolejnych kilku albumach. Pierwszy singiel z albumu, GOLDEN YEARS, wydany w listopadzie 1975 roku, zapewnił Bowiemu miejsce w pierwszej dziesiątce list przebojów po obu stronach Atlantyku. Drugi singiel, TVC 15, został dziesięć lat później usłyszany i zobaczony przez prawie 2 miliardy ludzi, gdy Bowie wybrał go na otwarcie swojego występu na Live Aid. Brzmienie STATION TO STATION było częściowo inspirowane rosnącym zainteresowaniem Bowiego muzyką elektroniczną i porywającymi rytmami zespołów wywodzących się z Niemiec, takich jak NEU! i Kraftwerk, co jest najbardziej widoczne w trwającym dziesięć minut utworze tytułowym, przy jednoczesnym zachowaniu rytmów idealnych na parkiet w piosenkach takich jak STAY i GOLDEN YEARS. Harry Maslin, który współpracował z Bowiem przy niektórych utworach na jego poprzednim albumie, YOUNG AMERICANS, został wybrany na współproducenta Bowiego. We wrześniu 1975 roku weszli do studia z ograniczonym, ale zgranym zespołem w składzie: Carlos Alomar i Earl Slick na gitarach, George Murray na basie, Dennis Davis na perkusji, przyjaciel Bowiego z dzieciństwa Geoffe MacCormack (pod pseudonimem Warren Peace) w chórkach, oraz – wypożyczony z E-Street Band Bruce'a Springsteena – Roy Bittan na pianinie i organach. Maslin stwierdził później, że wokale w wyróżniających się utworach WILD IS THE WIND i GOLDEN YEARS były pierwszymi ujęciami Bowiego. Dziesięć dni po premierze albumu, David rozpoczął trasę koncertową ISOLAR TOUR, która objęła ponad 65 koncertów w 11 krajach i jest uznawana za niezwykle wpływową ze względu na zastosowanie szeregów białych świateł fluorescencyjnych na tle czarnych kulis. Po zakończeniu trasy, Bowie rozpoczął pracę nad debiutanckim solowym albumem Iggy’ego Popa, The Idiot, kiedy to obaj artyści wraz z producentem Tonym Viscontim przenieśli się do Berlina, aby zmiksować płytę. David osiedlił się tam, gotowy do rozpoczęcia swojej kolejnej przełomowej muzycznej przygody. To nowe tłoczenie STATION TO STATION zostało wycięte na dostosowanej tokarce Neumann VMS80 z w pełni zregenerowaną elektroniką, na podstawie zrekonstruowanych do 192kHz masterów z oryginalnych taśm-matek Record Plant, bez dodatkowego przetwarzania podczas transferu. Masterowanie half-speed zostało wykonane przez Johna Webbera w AIR Studios.

Fani otrzymują na nowo zmiksowany oraz uaktualniony materiał z oryginalnych taśm z 1987 roku, który w 2019 roku na potrzeby boxu "The Later Years" przygotowali Andy Jackson i David Gilmour, z pomocą Damona Iddinsa. Album ukazuje się na pojedynczym krążku CD, zestawach CD +DVD i CD + Blu-Ray, a także na podwójnym, 180-gramowym winylu wytłoczonym w formacie half-speed (45 rpm) dla lepszej jakości dźwięku. Projekt "The Later Years" z 2019 roku dał możliwość odświeżenia albumu "A Momentary Lapse Of Reason". Przywrócono klawiszowe wersje Richarda Wrighta i dograno partie perkusji z Nickiem Masonem. Producentom - Davidowi Gilmourowi oraz Bobo Ezrinowi - udało się przywrócić kreatywną równowagę między trzema członkami Pink Floyd. Album zawiera także nową okładkę z alternatywnym zdjęciem łóżek autorstwa Roberta Dowlinga.